Konrad Markowski

Konrad Markowski

mail: homunculust@gmail.com

Gracz: Kasjusz

Zawód, stopień naukowy, specjalizacja: Mgr inż. matematyk, pracuje w bankowości jako projektant systemów elektronicznych. Hobbystycznie (choć to słowo wyraźnie niedowartościowane) zajmuje się poszukiwaniem szyfrów i symboli w malarstwie.

Skąd jest postać: Zamieszkały w którejś z podpoznańskich wsi, w godzinach pracy zwykle przebywa w mieście. Sporadyczne wyjazdy służbowe niosą go po całej Polsce.

Charakter postaci: Konrad jest postacią nieco ekscentryczną, zadumaną i nieufną wobec ludzi. Miejsce zamieszkania stara się utrzymać w tajemnicy - nawet okoliczny proboszcz go nie zna, podobnie jak trasy na kolędę - chata gdzieś w zagajniku, szkoda szukać jak wyraźnie niewierzący.

Wiek postaci: 49 lat, urodzony w listopadzie 1963.

Inne: Konrad jest wdowcem, zdecydowanie zbyt młodym jak na ten stan. Z młodszą o kilka lat Janiną żyło mu się dobrze, w bezdzietnym z założenia, nieco konserwatywnym pożyciu. W przeciwieństwie do męża, Jańcię zawsze pociągała sztuka, zgodnie zresztą z jej wykształceniem. Cztery lata temu Markowski postanowił sprawić jej na rocznicę obraz - niech wie, że i on zdolny jest docenić artyzm. Na pchlim targu, za bezcen, kupił jej malunek podobny do jednego płócien wiszących w gościnnym. Jak mówił sprzedawca: "Wydaje się panu znajomy? Widzę, że zna się pan na rzeczy - faktycznie, inspiracje późnym Goya są aż nadto widoczne. Takiemu koneserowi nie boję się oddać go za półdarmo". Opyliwszy obraz, kupiec zmył się nim Konrad dał mu końcówkę w drobniakach.

Janinie prezent przypadł do gustu, ale wraz z rosnącym zainteresowaniem, jej stan zdrowotny stawał się coraz bardziej osobliwy. Nic nie pomogły wyjazdy do sanatoriów, kąpiele, masaże i rozmowy z terapeutą - żona stawała się coraz bardziej nieobecna, powtarzając czasem zdania, których Konrad jeszcze wtedy nie rozumiał. Co i rusz wspominała coś o obrazie, majaczyła, krążyła nieobecnym wzrokiem, słabła.

W przypływie desperacji Markowski postanowił spalić płotno, które oskarżał o przyczynę całego nieszczęścia. Nie pomogło, każde pociągnięcie pędzlem, czy innym aerografem już dawno wyryło się jej w głowie. Zawsze lubił jej charakter pisma, ale malowanie symboli po ścianach i grzbietach książek poczęło go przerażać. Poświęcał jej cały wolny czas, ale upilnować nie zdołał. Skończyła z sobą w największym azylu prywatności - toalecie, robiąc użytek z jego brzytwy, kaligrafując sobie na nadgarstkach znajomy znak.

Od tamtego czasu Konrad postanowił odkryć prawdę na temat szaleństwa, w które popadła Jadwiga, a jego upór postępował podobnie do jej choroby. Odkurzywszy jej podręczniki z historii sztuki, rychło doszedł do wiedzy, która doprowadziła go do stowarzyszenia "Nurt".